َArchi-Graphic

یاد سال دوم دانشگاه افتادم که استاد اومد تو کلاسو بعد از مقداری توضیح در مورد روند کلاسو و این چیزا خواست که هر کی خودشو معرفی کنه و بگه چرا اومده رشته ی معماری. من پشت آخرین میز آتلیه نشسته بودم و داشتم تو ذهنم جواب سؤالو می دادم: "چی بگم آخه؟! من که از اول دبستان هر کی ازم می پرسید می خوای چه کاره بشی؛ می گفتم مهندس ! از دوم راهنمایی هم که یاد گرفتم اون مهندسی که ساختمونای قشنگ قشنگ می سازه، معماره، و بعد از اون دیگه تمام فکرم این شد که معماری بخونم!!!! " مسخره بود یه کم، برای خودم جریان خیلی دراماتیک بود، ولی کسی درک نمی کرد که من چی می گم. جواب بچه ها هم کم و بیش یادمه، انگار از ترم یک و دو یه چیزایی از استادا یاد گرفته بودند و داشتند همونا رو از حفظ می گفتند، تو این مایه ها که ما از اول دوست داشتیم تو زندگی خالق باشیم واسه همین اومدیم معماری!!! الآن که دارم فکر می کنم تو اون سن و بدون شناخت از معماری این حرف واقعن یه جمله ی قصار بوده برای خودش... به هر ترتیب نوبت من شد و اصلن نمی دونم چی شد که تو همون لحظه به جای گفتن حقیقت محض، به گفتن حقیقت انتزاعی (!!!) بسنده کردمو گفتم: من از اولش گرافیکو دوست داشتم، مامانم ایــــنا ( ! ) نذاشتند من برم هنرستان، اومدم ریاضی فیزیک! تنها رشته ای هم که به هنر مربوط می شد معماری بود! چهره ی استاد و اون لحن تبسمش که -نمی دونم تو کدوم کتگوری می گنجید(منظورم خنده، لبخند، لبخند مِلو یا پوزخندِ)- خوب یادمه که باعث شد منِ نازک نارنجی هفته ی بعد نامه به دست بیام سر کلاس استادو بگم آتلیه ی بنده تغییر پیدا کرد!!! جالبتر از همه اینه که تا سال بعدش دلِ خوشی از استاد نداشتم ولی از قضا بعدها که روابط با استاد حسنه شد، چند وقت پیش قبول زحمت کردند و استاد راهنمای بنده شدند. هر بارم که می رفتم پیش استاد برای کرکسیون هی می خواستم بپرسم که آقای استاد ( ! ) یادشه که من همون دخترک نازک نارنجیم یا نه؟! که خب فرصت نشد؟!

گفتن این خاطره صرفن از این جهت ارزشمند بود که بگم با وجود اینکه معماری رو بسیار زیاد دوست دارم، گاهی از پا تو کفش گرافیستا کردن هم بدم نمیاد؟! در مورد این تصویر هم کسی دوستش نداشت غیر از خودم؟!!! می دونم که هنوز زیاد کار داشت تا تکمیل بشه ولی برای من مهم یه اتفاقی بود که کسی اونو نفهمید...