بهای هر لحظه وجد را
باید با رنج درون پرداخت-
به نسبتی سخت و لرزآور
به میزان آن وجد.
بهای هر ساعت دلپذیر را
با سختی دلگزای سال ها-
پشیزهای تلخ و پر رشک
و خزانه های سرشار اشک!
امیلی دیکسون
Monday, June 30, 2008
بهای وجد یا بهانه ای برای وجد
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
2 comments:
در اتاقی که به اندازه ی یک تنهاییست دل من که به اندازه ی یک عشق است، به بهانه های ساده ی خوشبختی خود می نگرد... به زوال زیبای گلها در گلدان،
به نهالی که تو در باغچه ی خانه مان کاشته ای...
من پری کوچک غمگینی را می شناسم
که در اقیانوسی مسکن دارد
و دلش را در یک نیلبک چوبین
می نوازد آرام آرام
پری کوچک غمگینی
که شب از یک بوسه می میرد
و سحرگاه از بوسه ای باز به دنیا می آید...
پری کوچک من! من صدای نی لبک جوبین تو رو می شنوم... از همین جا
شعر خیلی قشنگی ست . آن تقویم هم چیز فوق العاده ای ست :)
Post a Comment