بهای وجد یا بهانه ای برای وجد

بهای هر لحظه وجد را

باید با رنج درون پرداخت-

به نسبتی سخت و لرزآور

به میزان آن وجد.

بهای هر ساعت دلپذیر را

با سختی دلگزای سال ها-

پشیزهای تلخ و پر رشک

و خزانه های سرشار اشک!

امیلی دیکسون

تا جنون فاصله ای نیست از اینجا که منم

اصلاً حس قشنگی نیست،

اینکه همه ­ی آدمها برات رو شده باشند،

اینکه نتونی باهاشون حرف بزنی....، چون اول و آخرشون برات روشن شده باشه...

اصلاً خوب نیست، اینکه مجبور باشی آدمای اصلاح شده ­ی دور و برت رو تحمل کنی....

خوب نیست که تو یه جمع بزرگ باشی و فقط دروغای آدما رو بشماری.... و فقط سکوت کنی…

اصلاً هم خوب نیست که به زمین و زمان فحش بدی و همه ­ی آدما رو از یه جنس بدونی...

و حتی اصلاً به اومدن "آیدا" یا "کسی که مثل هیچ کس نیست" اعتقاد نداشته باشی....

و اصلاً خوب نیست اینکه بشینی واسه زندگی مسخره، بیخود هدف تراشی کنی....

خیلی بده که از زندگی حالت به هم بخوره.... و از آدما چندشت بشه...

َArchi-Graphic

یاد سال دوم دانشگاه افتادم که استاد اومد تو کلاسو بعد از مقداری توضیح در مورد روند کلاسو و این چیزا خواست که هر کی خودشو معرفی کنه و بگه چرا اومده رشته ی معماری. من پشت آخرین میز آتلیه نشسته بودم و داشتم تو ذهنم جواب سؤالو می دادم: "چی بگم آخه؟! من که از اول دبستان هر کی ازم می پرسید می خوای چه کاره بشی؛ می گفتم مهندس ! از دوم راهنمایی هم که یاد گرفتم اون مهندسی که ساختمونای قشنگ قشنگ می سازه، معماره، و بعد از اون دیگه تمام فکرم این شد که معماری بخونم!!!! " مسخره بود یه کم، برای خودم جریان خیلی دراماتیک بود، ولی کسی درک نمی کرد که من چی می گم. جواب بچه ها هم کم و بیش یادمه، انگار از ترم یک و دو یه چیزایی از استادا یاد گرفته بودند و داشتند همونا رو از حفظ می گفتند، تو این مایه ها که ما از اول دوست داشتیم تو زندگی خالق باشیم واسه همین اومدیم معماری!!! الآن که دارم فکر می کنم تو اون سن و بدون شناخت از معماری این حرف واقعن یه جمله ی قصار بوده برای خودش... به هر ترتیب نوبت من شد و اصلن نمی دونم چی شد که تو همون لحظه به جای گفتن حقیقت محض، به گفتن حقیقت انتزاعی (!!!) بسنده کردمو گفتم: من از اولش گرافیکو دوست داشتم، مامانم ایــــنا ( ! ) نذاشتند من برم هنرستان، اومدم ریاضی فیزیک! تنها رشته ای هم که به هنر مربوط می شد معماری بود! چهره ی استاد و اون لحن تبسمش که -نمی دونم تو کدوم کتگوری می گنجید(منظورم خنده، لبخند، لبخند مِلو یا پوزخندِ)- خوب یادمه که باعث شد منِ نازک نارنجی هفته ی بعد نامه به دست بیام سر کلاس استادو بگم آتلیه ی بنده تغییر پیدا کرد!!! جالبتر از همه اینه که تا سال بعدش دلِ خوشی از استاد نداشتم ولی از قضا بعدها که روابط با استاد حسنه شد، چند وقت پیش قبول زحمت کردند و استاد راهنمای بنده شدند. هر بارم که می رفتم پیش استاد برای کرکسیون هی می خواستم بپرسم که آقای استاد ( ! ) یادشه که من همون دخترک نازک نارنجیم یا نه؟! که خب فرصت نشد؟!

گفتن این خاطره صرفن از این جهت ارزشمند بود که بگم با وجود اینکه معماری رو بسیار زیاد دوست دارم، گاهی از پا تو کفش گرافیستا کردن هم بدم نمیاد؟! در مورد این تصویر هم کسی دوستش نداشت غیر از خودم؟!!! می دونم که هنوز زیاد کار داشت تا تکمیل بشه ولی برای من مهم یه اتفاقی بود که کسی اونو نفهمید...

!!!!!سیخونک زدن ممنوع

صبح­های خیلی زود که طبق تعریف من، 8 یا 8:30 می­شه!!! (که با این جریانم مشکل دارم که نمی­دونم اون ساعت دارم مدرسه می­رم یا مثلن آتلیه ­ی معماری و بازم این توضیح رو بدم که از جریان دفتر همیشه یه نیم ساعت، یه ساعتی عقب ­ترم و هر چقدر هم از اول هفته به خودم قول می­دم که از این هفته دیگه زود برم؛ بازم آخر هفته که می­شه نتونستم خودمو یا بهتره بگم تمایل شیطانی به خوابیدن سحرگاهی رو متقاعد کنم که دل بکنه از این پدیده ­ی دوست داشتنی خوابیدن! بماند؟!) می ­گفتم در این کله ­های سحر و گرگ و میش که منتظر تاکسیم، بالغ بر 50 بار هی باید بگم هفت ­تیر که بلکه یه راننده ­ی مهربونی عنایت کنه و منو سوار کنه و برسونه سرکارم. و تازه گاهی همین راننده ­ی مهربون که شعورش اندازه ­ی نخوده تو همون کله ­ی سحر تصمیم می ­گیره که اعصاب توی مسافر بدبختو با یه دعوای حسابی سر جریان گرون شدن ناگهانی کرایه که معمولن هم یک شبه و ناگاه بر سر این قشر مسافر نازل می­شه، بریزه به هم و آخر دعوا هم وقتی در ماشینو می ­کوبی (با اینکه این کار ظاهرن به دور از شخصیتته!) یه چند تا صفت جدید رو تو قالب فحش ­های خواهرانه و مادرانه روونه ­ی تو می­کنه تا با اعصابی مناسب وارد به شرکت و محل کارت بشی و از همون بدو ورود پاچه ­ی همکاران همیشه شاد و شنگولتو بگیریو تو دلت بازم هی غر بزنی که این جماعت چرا از این همه خوشحالیه الکی دست برنمی ­دارند؟!!

خلاصه ی مطلب اینکه از صبح در حال غر زدنم، از لحظه ­ای که بیدار می ­شم تا وقتی که می­خوام بخوابم... همه ­ی اینا رو هم گفتم که نتیجه بگیرم تو دنیای مزخرفی داریم زندگی می ­کنیم. مسئله ­ای که من همش باهاش مشکل دارم اینه که حتی اگه بخوام همه ­ی جریان­های اطرافمو نادیده بگیرم، بعد از یک مدت کوتاه همه چی برمی ­گرده به حالت قبل. من و خیلی از آدامای اطرافم نسبت به اتفاقات روزمره آسیب پذیر شدیم. همون جماعت خندانی که گفتم برای من بهترین نمونه ­های مطالعه هستند، چون اصولن غیر قابل درک هستند و اگر یه روز بتونم آنالیزشون کنم شاید بتونم منم شاد باشم. (یاد کتاب میــــرا افتادم، منم انگار یه روز باید نقاب بزنم؟!) حالا مشکل اصلی اینه که اگه شاد نباشی هزار و یک جور بهت گیر میدن... و احتمالن وسط این حلاجی ­های دکتر مآبانه و روانشناسانشون تو تبدیل به یه موجود افسرده می­شی...

طبق معمول واقعن نمی­دونم... یعنی آخر همه ­ی این فکرای پراکنده به هیچ نتیجه ­ای نمی­رسم... فقط کاش وقتی تو پناهگاه خودت نشستی و کاری به کار کسی نداری، جماعت دست از شغل شریف سیخونک زدن هم دست بردارند!!! نه!!!! می­خوام بدونم اگه یکی هی به خودت سیخونک بزنه خوشت میاد؟