Take For Granted ?!

شنبه سیزدهم آذرماه هزار و سیصد و هشتاد و نه

2010-12-05T00:32:00.007+03:30

در باب پنجره ای بسوی آفتاب

انسان هایی هستند

آفریده شده از ضربات نرم

با نگاهی از جنس صدا

و آنان جنس شان رسوخ کردنی است

و آن چنان به خورد قلب می روند

که مرگ را مباح می سازند

-تالار وحدت-

دوشنبه بیست و هفتم اردیبهشت ماه هشتاد و نه

2010-05-18T00:23:00.001+04:30

دروغ

او همچون کاغذ خط دار بی نوشته ای شده است

که کلمات بر لبانش خشکیده است

و تنها جای خاموش کردن سیگار

بر آن، بر جای مانده است.

سه شنبه هجدهم اسفند ماه هشتاد و هشت

2010-03-09T12:37:00.001+03:30

همیشه

بازنده

و همیشه تنها...

ناخواسته، اما

زندگی را این گونه

برای او خواسته اند.

شنبه پانزدهم اسفند هشتاد و هشت

2010-03-06T16:51:00.001+03:30

سال ها

دل

طلب جام جم از “ما” می کرد

آنچه “خود”

داشت

ز “بیگانه”

تمنا

می کرد.

شنبه دهم بهمن ماه هشتاد و هشت

2010-01-30T13:13:00.001+03:30

"نوشتن عملی‌ وحشیانه است...

هیچ چیز مانند عاشق بودن نمی رنجاند. هیچ چیزی. اگر نمی خواهیم درد بکشیم، نباید عاشق شویم...

تلاش می‌کنم بر اساس بنیادی‌ترین چیز‌ها بنویسم. تلاش می‌کنم با کم‌ترین چیز‌ها تقریبا همه چیز را بگویم...

جاده خوشبختی‌ شاید جاده فراموشی است...

ترتیب کلمات در شخصیت‌ها پراکنده هستند، در صفحات پنهان شده هستند، از همه بی‌ خبر، نمیدانیم از کجا می‌آیند..."

"یاسمینا رضا"

دوشنبه بیست و یکم دی ماه هشتاد و هشت

2010-01-11T09:45:00.001+03:30

“یک پایان تلخ

بهتر از یك تلخی بی پایان است”.

از فیلم “ درباره الی ”

سه شنبه پانزدهم دی ماه هشتاد و هشت

2010-01-05T10:43:00.002+03:30

معضل تراشی های یک شنبه ی خسته

من هیچ گاه با آغوش باز به استقبال غر زدن نرفتم. غر زدن همیشه با آغوشی باز به سراغ من آمده است.

مثل آن روز... که غرق شده بودم در خاطرات تجربه ی سکوت.

خاطره هم ورژنی است از غر! صرفن تصویرسازی می شود در ذهن. و با زبان گفتاری نیز گاه بیگانه است، تنها برای برخی از آدم ها، چون من.

به هر حال، در آن شنبه ی خسته من فقط خواستم غرق شوم. خودخواه نبودم که دوست داشتم صداهایتان ذهنم را آزار ندهند! دوست داشتم خاطراتم مرا در بر گیرند! هیچ کس نمی داند که هفت روز پیش از آن روز من چه حال خوبی را تجربه کرده بودم. کلوت شده بودم، سکوت، نفس و هیچ. و نه هیچ مطلق چون ساعت سولار نداشتم و تیک تیک ساعت، سکوتم را ریتمیک می نواخت.

قسم به خاک لایه بندی شده ی کلوت اگر می شد، لایه نهایی آن روز خاک می شدم که فردا روزی اگر باز هم دلیکای سبزی بر جاده منتهی به آسمان کلوت قدم می نهاد و دختری می گفت:"اون درخت رو بالای اونجا!!!!!" و یک همه چیزدان می گفت:"شاید آن جا دختری خفته باشد که بر او درختی سبز شده و خاک او را فرا گرفته است..." روحم آرام گیرد.

آن روز قسم خواهم خورد که دیگر غر نزنم، چون درخت بر من روییده است.

شنبه بیست و یکم آذر ماه هشتاد و هشت

2009-12-12T23:24:00.001+03:30

در بیابان خاطرات

آن جا که توهم به خیال

پیوند می‌خورد

آسمانی آبی، چشمانت را مسخ

خواهد کرد

و خورشیدی خواهد تابید

تا تو را به گرمای

خاطره‌ای دیگر امید بخشد.

یکشنبه هفدهم آبان ماه هشتاد و هشت

2009-11-08T02:00:00.002+03:30

کلمات پشت لبانم

خفته اند.

آرزو می کنند

روزی را

که در

گوشهای تو

نجوا شوند.

چهارشبه چهارم شهریور ماه هشتاد و هشت

2009-08-26T02:12:00.002+04:30

خاطراتم دارند ساییده می‌‌شوند

در حدس نگاه چشمان تو

باران می‌‌بارد و خیس می‌‌شوم

تگرگ می‌‌بارد و اشک در چشمانم حلقه می‌‌زند

تو را می‌‌بینم آهسته میائی‌

از دور دست چشمانم

آنجا که خاطرات عادت دارند به رنگی‌ بودن

آنجا که طراوت زندگی‌ اگر نباشد محال است.

میائی‌ و می‌‌خندی و می‌‌روی و

من می‌‌مانم به یاد چشمان تو.

چشمانی که روزگاری تنها خاطره بود.

...

تگرگ می‌‌شوم و در نگاهت ذوب

آنگاه اشک می‌‌شوم و از چشمانت جاری

...

مرا به پایانی این چنین وا داشته ای.

سکوت چشمانت تحملم را طاق می‌کند

ای خاطره دور دست

ای کاغذ مچالهٔ حرف‌های نزده

مرا به گورستان خاطرات فرو بردی.

مدفون شده‌ام میان خاطرات.

جمعه بیست و سوم مردادماه هشتاد و هشت

2009-08-14T20:55:00.002+04:30

مرا به گورستان خاطرات فرو برده ای
مدفون شده ام
میان خاطرات

2009-08-03T01:08:00.001+04:30

شاید هنوز هم

در پشت چشم‌های له شده، در عمق انجماد

یک چیز نیم زنده‌ی مغشوش بر جای مانده بود

که در تلاش بی‌ رمقش می‌‌خواست

ایمان بیاورد به پاکی‌ آواز آب‌ها

فروغ فرخزاد

2009-08-01T00:08:00.005+04:30

Sat 12:06 AM

I never wanted anything so much than to drown in your love and not feel your rain

Sat 12:07 AM

all my fragile strength is gone

Sat 12:09 AM

Something always brings me back to you

Sat 12:10 AM

They say time heals everything

Sat 12:11 AM

I'm still mad as hell

Sat 12:12 AM

Shut up and sing or my life will be over

Sat 12:13 AM

Forgive, sounds good

Forget, I'm not sure I could

They say time heals everything

But I'm still waiting

Sat 12:15 AM

I found God

Sat 12:16 AM

All my days

Were spent by the telephone

That never rang

And all I needed was a call

It never came

Sat 12:16 AM

Lost and insecure

Sat 12:19 AM

I still feel like a child

I still need you by my side

I still hear you late at night

Sat 12:25 AM

Confusion,

delusion,

seclusion,

inclusion,

numbing,

loving,

finding you in me,

how I adore, the chaos of you

...

پنجشنبه بیست و پنجم تیر ماه هشتاد و هشت

2009-07-16T19:27:00.008+04:30

خیال‌های فردا

شنیدن‌های غیر قابل تحمل

بیدار ماندن‌ها

زندگی‌ کودکانه

دوستت دارم‌های صادقانه

دوستم نداشته باش‌های عارفانه

حرف‌های زمخت و دلخراش

تکرار دلخراشی

قلب خراشیده شده

...

ما برای هم دیوار ساخته‌ایم

بتنی‌

حائل و سخت

درونش زندگی‌ می‌کنیم

حرف‌هایمان کلفت می شوند

و چهار دیواری به آن نیرو می بخشد

و من خرد می شوم

تکه تکه و ذره ذره

آن قدر که متریال می شوم

بتن و سرد

فراموش کننده و فراموش شونده

بی‌ تأثیر از خیال‌ها

انگار از ازل نبوده‌ام

...

آسوده نفس کشیدن

بدون هیچ نقطه ی پایانی

رها و

بدون وسوسه از پایان‌های خوش

و جمع من و تو...

زندگی‌ تلخ است

تلخ و زمخت

زمخت و دلخراش

...

و قلبم خراشیده شده است.

دوشنبه، بیست و هشتم اردیبهشت ماه هشتاد و هشت

2009-05-18T00:29:00.001+04:30

چاقو به دست گرفته و بی‌ رحم

هویت‌ها را به دو نیم تقسیم می‌کند

تقاطع دلخراشی است

برخورد چاقوی تیز فلزی با قلبی که

امید دارد به تپیدن

درد آور است;

آن چنان که خون هم درد می‌گیرد

و در سوگواری؛

آن قدر خارج از مسیر روان می‌‌شود

تا جان را به خاطره تبدیل کند.

چهارشنبه، نوزدهم فروردین ماه هشتاد و هشت--ناله های شبانه

2009-04-08T00:35:00.000+04:30

به سختی از کنار کلمات می گذرم

ضرباهنگ برخی کلمات در گوشم می زند

آنچنان که مغزم را سوراخ می کند

توان مبارزه ام را از دست داده ام

کلمه ای برای مبارزه از دهانم خارج نمی شود

ناتوان ایستاده ام تا مغزم منفجر شود

و فکر کنم درست قبل از انفجارم

فریاد بزنم

" خسته شدم از تکرارها؛ رهایم کنید"

و چون رهایی را نخواهم یافت

انفجار را ترجیح خواهم داد...

دوشنبه، نوزدهم اسفندماه هشتاد و هفت

2009-03-09T22:24:00.005+03:30

دیگر هیچ چیز معنایی ندارد،
حتی اگر از روی عمد
خواسته باشد

بدون عنوان

2009-01-31T03:08:00.003+03:30

کاهوی شماره ی یک!

امروز قرار است کاهوها نیز سهمیه بندی شوند.

آیا تو نیز کاهوهایت را می شماری؟

در تجربه ی سالاد خوردنت، آیا شمارش کاهوها نیز جای دارند؟

همانند من که تجربه را، سلولار به ذهنم تزریق می کنم؟ این هم نوعی تجربه است.

کاهوی شماره ی دو!

هوا کمی ابری است امروز. طرح ها بوی چاشنی همیشک را می دهند و زیر دندان صدا می دهند تق!

زور زده ام از صبح.

ذهنم کاهوی شماره ی سه را می طلبد.

و ای کاش صفحه ی آجری بیست سانتیمتری نبود!

بس است دیگر روشنفکری! تو در ذهنت معماری را خلق کرده ای. سنت دست از مغز تو بر نمی دارد.

ادعا نکن. کاهوی شماره ی چهارت را بخور! دوست داشتی سرکه ی سیب هم هست.

زمان سلولار نمی گذرد انگار.

کاهوی شماره ی پنج آخرین است، غوطه ور در سس مایونز... دلم دیگر ششمین کاهو را نمی طلبد، سیر شده است انگار...

کودک درون دارد فریاد می زند

2008-12-07T15:55:00.002+03:30

برایم آرزو کنید که
یا
من بمیرم
یا
مرگ شما را نبینم

بدون شرح

2008-11-28T15:51:00.001+03:30

تمام دلتنگی هایم را روی کاغذ نوشتم...

کاغذ را مچاله کردم و ذره ذره قورت دادم...

تا بلکه سلول هایم فراموش کنند گرسنگی این همه دلتنگی را...

دوباره دارم می نویسم انگار؛ توهمات شبانه را

2008-09-03T03:25:00.000+04:30

از چه جهت و چرا و چگونه اش دقیقن معلوم نیست...

فقط وقتی می تونی به عمق فاجعه پی ببری که از خواب بپری و ببینی همه چی صرفن یه خواب بوده، که تو دستت به خون اون راننده تاکسیه کثیف نشده و با شمع کلیسای سر ویلا خودتو آتیش نزدی و هنوز داری پشت مجسمه ی گره خانه هنرمندان راه می ری بلکه برسی به اون صندلی لعنتی و وسط راهم هنوز هی کلمه های کتاب متن هایی برای هیچ "بکت" می خوره تو سرت و می پیچه دور گره و به خودش می پیچه و این حرفا...

...

وقتی نور ضعیفه این شمع هم چشمتو کور می کنه، به خودت می گی "ای بابا، توو زندگی قبلیم چی بودم من؟ یه خفاش هنردوست؟!! یا یه هنردوست خفاش مآب...؟!" آخر سر هم که شمعو خاموش می کنی و کورمال کورمال خودتو می رسونی به آشپزخونه و از شیشه ی کتابی آب پر شده ات این قدر آب می خوری که به سرفه می افتی... تازه اونجاست که یادت می افته که مامان بزرگ خدا بیامرزت توو خواب داشت چه گریه ای می کرد...

تازه یادت می افته ای داد!!! مامان بزرگه 8 ماهه که مرده ها!!!... و بغض خفه ی شده ی هفته ات می ترکه و گریه ات می گیره... یه جور که بعده یه ربع چشات یه جور پف می کنه که دیگه وقتی توو آیینه زل می زنی خودتم نمیشناسی. توو اون لحظه هم مدام این جمله می خوره به سرت که" ای وای دوباره نمی بینمش ها؟!!"...

...

با دست و پای آویزونی که تحمل وزنتو نداره برمی گردی و می افتی رو تخت و یادت می افته که هنوز یه جا واسه فرار کردن مونده... کتاب بنفش رنگو بر می داری خودتو عین قاشق نشسته می اندازی وسط رؤیای بابل و این حرفا...؟!! یه نیم نگاهی هم به بیرون می اندازی و گرگ و میش بودن هوا رو واسه بار چندم توو هفته تجربه می کنی و یهو یادت می افته "ای بابا، فردا که می خوام روزه بگیرم، آدامس orbit ام تموم شده که" یه آهی می کشی و واسه مادربزرگت درد و دل می کنی که "بیا، امسالم به خاطر تو، به حق کارای نکرده" ...

و یه دفعه تصویر آگهی ترحیم می یاد جلو چشمت و لعنت می فرستی به خودت که واسه چی photoshop بلد بودی و مامان بزرگتو وسط بهشت و جهنم edit کردی و یه دفعه دلت هررررری می ریزه و دعا می کنی که اون یکی رو تا 120 سالگی و اینا سالم نگه داره. حداقل تا روزی که تو دیگه photoshop از یادت رفته باشه و آلزایمری چیزی گرفته باشی که نفهمی چی قراره اتفاق بیفته... یه دفعه هم وسط این همه افکار پریشون چشمت به 3dmax می افته که هنوز یه چند ساعتی مونده تا render شو تموم کنه و یه صدای مبهمی هم به گوشت می رسه و می فهمی که media player هنوز داره موزیک امروزتو پخش می کنه... مانیتور و خاموش می کنی و می پری وسط کتاب:

" پا چوبی، چوب پا چوب پا، برگشت طرف پزشکیه قانونی..."

2008-07-30T22:23:00.003+04:30

چقدر کار نکردن خوب است، پا روی پا،

افتاده روی تخت؛

خوردن و کتاب خواندن،

فیلم دیدن و خواب...

”یک مشت “ را

2008-07-13T23:18:00.002+04:30

سؤالات: چه چیز را دوست دارم؟ چه چیز را دوست ندارم؟

جواب: مشتی سؤال های جواب نما.

- پوزخندهای ترا؟ تحسین های وهم برانگیز ترا؟ خالی بندی های ترا؟ زندگی سلولی ترا؟ جوابیه های ترا؟ عروسک خریدن برای روز تولد ترا؟ تحمل بوی سیگار ترا؟ مدام صدا کردن های وسط کار ترا؟ مسخره کردن دیگران با ترا؟ غر زدن به ترا؟ پروژه نکشیدن با ترا؟ رد کردن درخواست های مزخرف ترا؟ فراموش نکردن تکه های کلفت ترا؟ فراموش کردن تهمت های ترا؟ آشتی کردن دوباره با ترا؟ ذوق مرگ شدن از باریدن باران را؟ خرید پیانو رفتن با ترا؟ آهنگ Amelie نواختن ترا؟ فرهاد را؟ صدای سوت زدنش را؟ کلاس طراحی را؟ فیگور همیشه تکراری عباس آقا را؟ دوستی در “پکا” با ترا؟ بستنی شکلات دوبل و انبه خوردن با ترا؟ سوء استفاده کردن های ترا؟ خرید رفتن با ترا؟ sms احوالپرسی فرستادن به ترا؟ خاموش کردن موبایل را؟ گریه کردن را؟ پیاده رفتن از شرکت تا نزدیکای خانه را؟ تا صبح بیدار ماندن و پشت سر هم Lost دیدن را؟ آرزوی دیدن تو در خواب را؟ بازی نگاه چشمان ترا؟ خداحافظی گرم ترا؟ فوتبال را؟ همه چیز غیر از معماری را؟ اعتقاد به بی مصرف بودن ترا؟ دم از دوستی زدن های خاله خرس وارانه ی ترا؟ توهمات محمد را؟ نمایشگاه کتاب رفتن با ترا؟ آلبالوپلو خوردن با ترا؟ شارت کار کردن با ترا؟ کاریکاتور کشیدن های ترا؟ محافظه کاری های ترا؟ احوال نپرسیدن های ترا؟ غم از دست دادن مادربزرگ را؟ طعم آجیل های بو داده ی مادربزرگ را؟ sms های روایت گونه ی ترا؟ پروژه دیپلم داشتن را؟ سر کار نرفتن را؟ معمار شدن را؟ فیلم دیدن را؟ یادآوری خاطرات مزخرف را؟ عروسی ترا؟ رقصیدن با ترا؟ اعتقاد به وجود ترا؟ عاشق تو شدن را؟ مرگ را؟ پایان زندگی را؟ غم را؟ اندوه را؟ ناامیدی را؟ افسردگی را؟ کتاب را؟ همه را؟ هیچکدام را؟ همه ی گزینه ها صحیح است را؟!!!...

The 5th Advanced Architecture Workshop

2008-07-06T21:17:00.003+04:30

بهای وجد یا بهانه ای برای وجد

2008-06-30T21:38:00.002+04:30

بهای هر لحظه وجد را

باید با رنج درون پرداخت-

به نسبتی سخت و لرزآور

به میزان آن وجد.

بهای هر ساعت دلپذیر را

با سختی دلگزای سال ها-

پشیزهای تلخ و پر رشک

و خزانه های سرشار اشک!

امیلی دیکسون

تا جنون فاصله ای نیست از اینجا که منم

2008-06-16T01:15:00.006+04:30

اصلاً حس قشنگی نیست،

اینکه همه ی آدمها برات رو شده باشند،

اینکه نتونی باهاشون حرف بزنی....، چون اول و آخرشون برات روشن شده باشه...

اصلاً خوب نیست، اینکه مجبور باشی آدمای اصلاح شده ی دور و برت رو تحمل کنی....

خوب نیست که تو یه جمع بزرگ باشی و فقط دروغای آدما رو بشماری.... و فقط سکوت کنی…

اصلاً هم خوب نیست که به زمین و زمان فحش بدی و همه ی آدما رو از یه جنس بدونی...

و حتی اصلاً به اومدن "آیدا" یا "کسی که مثل هیچ کس نیست" اعتقاد نداشته باشی....

و اصلاً خوب نیست اینکه بشینی واسه زندگی مسخره، بیخود هدف تراشی کنی....

خیلی بده که از زندگی حالت به هم بخوره.... و از آدما چندشت بشه...

َArchi-Graphic

2008-06-11T00:27:00.004+04:30

یاد سال دوم دانشگاه افتادم که استاد اومد تو کلاسو بعد از مقداری توضیح در مورد روند کلاسو و این چیزا خواست که هر کی خودشو معرفی کنه و بگه چرا اومده رشته ی معماری. من پشت آخرین میز آتلیه نشسته بودم و داشتم تو ذهنم جواب سؤالو می دادم: "چی بگم آخه؟! من که از اول دبستان هر کی ازم می پرسید می خوای چه کاره بشی؛ می گفتم مهندس ! از دوم راهنمایی هم که یاد گرفتم اون مهندسی که ساختمونای قشنگ قشنگ می سازه، معماره، و بعد از اون دیگه تمام فکرم این شد که معماری بخونم!!!! " مسخره بود یه کم، برای خودم جریان خیلی دراماتیک بود، ولی کسی درک نمی کرد که من چی می گم. جواب بچه ها هم کم و بیش یادمه، انگار از ترم یک و دو یه چیزایی از استادا یاد گرفته بودند و داشتند همونا رو از حفظ می گفتند، تو این مایه ها که ما از اول دوست داشتیم تو زندگی خالق باشیم واسه همین اومدیم معماری!!! الآن که دارم فکر می کنم تو اون سن و بدون شناخت از معماری این حرف واقعن یه جمله ی قصار بوده برای خودش... به هر ترتیب نوبت من شد و اصلن نمی دونم چی شد که تو همون لحظه به جای گفتن حقیقت محض، به گفتن حقیقت انتزاعی (!!!) بسنده کردمو گفتم: من از اولش گرافیکو دوست داشتم، مامانم ایــــنا ( ! ) نذاشتند من برم هنرستان، اومدم ریاضی فیزیک! تنها رشته ای هم که به هنر مربوط می شد معماری بود! چهره ی استاد و اون لحن تبسمش که -نمی دونم تو کدوم کتگوری می گنجید(منظورم خنده، لبخند، لبخند مِلو یا پوزخندِ)- خوب یادمه که باعث شد منِ نازک نارنجی هفته ی بعد نامه به دست بیام سر کلاس استادو بگم آتلیه ی بنده تغییر پیدا کرد!!! جالبتر از همه اینه که تا سال بعدش دلِ خوشی از استاد نداشتم ولی از قضا بعدها که روابط با استاد حسنه شد، چند وقت پیش قبول زحمت کردند و استاد راهنمای بنده شدند. هر بارم که می رفتم پیش استاد برای کرکسیون هی می خواستم بپرسم که آقای استاد ( ! ) یادشه که من همون دخترک نازک نارنجیم یا نه؟! که خب فرصت نشد؟!

گفتن این خاطره صرفن از این جهت ارزشمند بود که بگم با وجود اینکه معماری رو بسیار زیاد دوست دارم، گاهی از پا تو کفش گرافیستا کردن هم بدم نمیاد؟! در مورد این تصویر هم کسی دوستش نداشت غیر از خودم؟!!! می دونم که هنوز زیاد کار داشت تا تکمیل بشه ولی برای من مهم یه اتفاقی بود که کسی اونو نفهمید...

!!!!!سیخونک زدن ممنوع

2008-06-06T22:58:00.004+04:30

صبحهای خیلی زود که طبق تعریف من، 8 یا 8:30 میشه!!! (که با این جریانم مشکل دارم که نمیدونم اون ساعت دارم مدرسه میرم یا مثلن آتلیه ی معماری و بازم این توضیح رو بدم که از جریان دفتر همیشه یه نیم ساعت، یه ساعتی عقب ترم و هر چقدر هم از اول هفته به خودم قول میدم که از این هفته دیگه زود برم؛ بازم آخر هفته که میشه نتونستم خودمو یا بهتره بگم تمایل شیطانی به خوابیدن سحرگاهی رو متقاعد کنم که دل بکنه از این پدیده ی دوست داشتنی خوابیدن! بماند؟!) می گفتم در این کله های سحر و گرگ و میش که منتظر تاکسیم، بالغ بر 50 بار هی باید بگم هفت تیر که بلکه یه راننده ی مهربونی عنایت کنه و منو سوار کنه و برسونه سرکارم. و تازه گاهی همین راننده ی مهربون که شعورش اندازه ی نخوده تو همون کله ی سحر تصمیم می گیره که اعصاب توی مسافر بدبختو با یه دعوای حسابی سر جریان گرون شدن ناگهانی کرایه که معمولن هم یک شبه و ناگاه بر سر این قشر مسافر نازل میشه، بریزه به هم و آخر دعوا هم وقتی در ماشینو می کوبی (با اینکه این کار ظاهرن به دور از شخصیتته!) یه چند تا صفت جدید رو تو قالب فحش های خواهرانه و مادرانه روونه ی تو میکنه تا با اعصابی مناسب وارد به شرکت و محل کارت بشی و از همون بدو ورود پاچه ی همکاران همیشه شاد و شنگولتو بگیریو تو دلت بازم هی غر بزنی که این جماعت چرا از این همه خوشحالیه الکی دست برنمی دارند؟!!

خلاصه ی مطلب اینکه از صبح در حال غر زدنم، از لحظه ای که بیدار می شم تا وقتی که میخوام بخوابم... همه ی اینا رو هم گفتم که نتیجه بگیرم تو دنیای مزخرفی داریم زندگی می کنیم. مسئله ای که من همش باهاش مشکل دارم اینه که حتی اگه بخوام همه ی جریانهای اطرافمو نادیده بگیرم، بعد از یک مدت کوتاه همه چی برمی گرده به حالت قبل. من و خیلی از آدامای اطرافم نسبت به اتفاقات روزمره آسیب پذیر شدیم. همون جماعت خندانی که گفتم برای من بهترین نمونه های مطالعه هستند، چون اصولن غیر قابل درک هستند و اگر یه روز بتونم آنالیزشون کنم شاید بتونم منم شاد باشم. (یاد کتاب میــــرا افتادم، منم انگار یه روز باید نقاب بزنم؟!) حالا مشکل اصلی اینه که اگه شاد نباشی هزار و یک جور بهت گیر میدن... و احتمالن وسط این حلاجی های دکتر مآبانه و روانشناسانشون تو تبدیل به یه موجود افسرده میشی...

طبق معمول واقعن نمیدونم... یعنی آخر همه ی این فکرای پراکنده به هیچ نتیجه ای نمیرسم... فقط کاش وقتی تو پناهگاه خودت نشستی و کاری به کار کسی نداری، جماعت دست از شغل شریف سیخونک زدن هم دست بردارند!!! نه!!!! میخوام بدونم اگه یکی هی به خودت سیخونک بزنه خوشت میاد؟

کوچه

2008-05-24T00:44:00.000+04:30

فرقی نمی کند
باران ببارد یا نه
فرقی نمی کند
چشمان تو چه رنگ باشد
به خانه می رسم
یا نه
مهم نیست
من کلاهی ندارم که از سر بردارم
یا دندانی نمانده است
تا لبخندی بسازم
من و تو
خاطرات درختان یک کوچه ایم.

کیکاووس یاکیده